تاثیر فرهنگ قانون گریزی بر ناپایداری توسعه سیاسی در ایران(۱۳۳۲-۱۳۲۰)

در پژوهش حاضر تلاش شده است تا با استفاده از روش تاریخی- تحلیلی و با مراجعه به کتب، مقالات و منابع معتبر به تاثیر فرهنگ قانون گریزی بر عدم پایداری توسعه سیاسی در مقطع ۱۳۳۲-۱۳۲۰ پرداخته شود. بررسی حاضر باطرح این سوال که فرهنگ قانون گریزی نخبگان اجرایی کشور شامل شاه و نخست وزیران چه اثراتی بر ناپایداری توسعه سیاسی در ایران از اشغال توسط متفقین تا کودتای ۲۸ مرداد داشته است؟ بر پایه این فرضیه نگاشته شده که قانون گریزی به عنوان یکی از عناصر فرهنگ سیاسی شاه و نخست وزیران در مقطع ۱۳۳۲-۱۳۲۰ در شمار عوامل بازدارنده توسعه سیاسی در آن برهه زمانی بوده است. بر پایه یافته های پژوهش، چنان چه در بازه زمانی موردنظر فرهنگ قانون گریزی و قانون ستیزی بر فضای سیاسی حاکم نبود و نخبگان دستگاه اجرائی بخصوص شاه و نخست وزیران به قانون و مقررات پایبند بودند مشکلاتی مانند شخصی شدن قدرت، تملق گویی و چاپلوسی، خشونت سیاسی، فساد سیاسی و بی اعتباری مشارکت از مجاری قانونی بر فضای سیاسی ایران سایه نمی انداخت و توسعه سیاسی در این مقطع، امکان بیشتری برای دوام و تعمیق می یافت.

کلیدواژه ها:

پهلوی ، توسعه سیاسی ، توسعه پایدار سیاسی ، قانون ، قانون گریزی