نقد روانشناسی داستان بیژن و منیژه با رویکرد بر نظرات فروید و یونگ

داستان 'بیژن و منیژه' از شاهنامه فردوسی، با وجود قدیمی بودن، همچنان حاوی عناصر عمیقی درباره نفس انسان و روابط اجتماعی است که می تواند از منظر نظریات روان شناسی تحلیل شود. هدف این پژوهش، بررسی شخصیت ها و داستان از منظر نظریات زیگموند فروید و کارل یونگ است. روش پژوهش، تحلیل محتوایی و نقد روان شناسی است که بر اساس تحلیل عمیق شخصیت ها و رویدادهای داستان انجام می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که شخصیت بیژن تحت تاثیر تعارض بین لذت خواهی (Ad) و ارزش های اجتماعی (Superego) قرار دارد، در حالیکه منیژه نماینده جانب عاطفی و آنیما (Anima) است که به بیژن کمک می کند تا به هویت واقعی خود برسد. نتایج نشان می دهد که نظریات روان شناسی می توانند به درک بهتر داستان های ادبی و شخصیت های آن کمک کنند.

کلیدواژه ها:

نقد روانشناسی ، بیژن و منیژه ، زیگموند فروید ، کارل یونگ ، شخصیت شناسی ادبی