تاثیر تکنواسترس بر عملکرد کارکنان از طریق فرسودگی شغلی با نقش تعدیل کننده تکنو-خودکارآمدی فناوری و مدیریت زمان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تکنواسترس بر عملکرد کارکنان از طریق فرسودگی شغلی با نقش تعدیل کننده تکنو-خودکارآمدی فناوری و مدیریت زمان انجام شده است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه معلمان دبیرستان نمونه زینب کبری(س) در شهرستان قروه است که تعداد آنها در سال ۱۴۰۰ برابر با ۱۳۵ نفر می باشند. به دلیل آن که تعداد جامعه آماری محدود و کم می باشد از روش نمونه گیری سرشماری استفاده شد و حجم نمونه برابر با کلیه جامعه آماری در نظر گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارهای SPSS و PLS استفاده شده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که تکنواسترس بر فرسودگی شغلی، راندمان فعالیت و عملکرد زمینه ای معلمان تاثیر معناداری دارد. همچنین این مطالعه نشان داد که فرسودگی شغلی بر راندمان فعالیت و عملکرد زمینه ای تاثیر منفی و معناداری دارد. همچنین نقش میانجی فرسودگی شغلی در رابطه بین تکنواسترس بر راندمان فعالیت و عملکرد زمینه ای تاثیر گذار است و نقش تعدیل کننده خودکارآمدی فناوری در رابطه بین تکنواسترس و فرسودگی شغلی تاثیر معناداری دارد و مدیریت زمان نیز نقش تعدیل کننده خوبی بین فرسودگی شغلی و راندمان فعالیت و عملکرد زمینه ای می باشد.

کلیدواژه ها:

تکنو استرس ، فرسودگی شغلی ، خودکارآمدی فناوری ، مدیریت زمان