بررسی تغییرات مکانی ویژگی های هیدرولیکی خاک های دشت سیستان

هدایت هیدرولیکی اشباع یکی از مهم ترین ویژگی های فیزیکی خاک است که نقشی عمده در رفتار هیدرولوژیکی خاک دارد. در این تحقیق، ۳۱۲ نمونه خاک سطحی نمونه برداری و ویژگی های هیدرولیکی آن ها اندازه گیری شد. هم چنین، بافت خاک و جرم مخصوص ظاهری خاک در ۲۰۸۰ نمونه خاک سطحی اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که بافت خاک منطقه از شنی تا رسی متغیر بود و بیش تر خاک های منطقه دارای بافت متوسط است. میانگین جرم مخصوص ظاهری منطقه ۴۳/۱ گرم بر سانتی متر مکعب  به دست آمد. میانگین رطوبت ظرفیت زراعی در کل شهرستان‎های دشت سیستان کم تر از ۳۵ درصد بود که در کلاس ظرفیت زراعی کم قرار می‎ گیرند. بیش ترین و کم ترین مقدار رطوبت قابل استفاده گیاه نیز به‎ ترتیب در شهرستان هیرمند و زابل مشاهده شد. ضریب تغییرات رطوبت قابل استفاده در کل خاک‎های سطحی اراضی کشاورزی دشت سیستان ۸۳/۳۳ درصد و در محدوده تغییرپذیری خیلی زیاد قرار داشت. با توجه به مقادیر میانگین هدایت هیدرولیکی اشباع، کم ترین و بیش ترین مقدار هدایت هیدرولیکی اشباع خاک سطحی به ‎ترتیب مربوط به زابل (۱۵/۰ متر در روز) و هیرمند (۴۲/۰ متر در روز) بود.

کلیدواژه ها:

ویژگیهای هیدرولیکی" ، " ویژگیهای فیزیکی" ، "ظرفیت زراعی " ، " دشت سیستان