بررسی مولفه های مکتب سوررئالیسم در دو حکایت از الهی نامه عطار

سوررئالیسم مکتبی هنری و ادبی است که در قرن بیستم و در فاصله جنگ های اول و دوم جهانی در فرانسه پدیدار شد و سابقه ای بیش از یک قرن ندارد. از اصول و مولفه های مهم این مکتب می توان به رویا و تخیل ، امر شگفت و جادو، عشق فراواقعی و... اشاره کرد. اگر چه این مکتب در اروپا مطرح شد اما رد پای آن را می توان در آثار عرفانی ایران نیز جست وجو کرد. به عبارت دیگر اصول و مبانی این مکتب با فاصله زمانی و مکانی زیادی در آثار صوفیه ، قبل از پیدایش در اروپا و جهانی شدن این مکتب نمود یافته و از این جهت قابل بررسی و تحقیق است . الهی نامه عطار نیشابوری از بزرگترین آثار عرفانی به شمار می رود و به طور کلی می تواند نمونه ای از یک متن باشد که رد پای مکتب سوررئالیسم در بعضی حکایت های آن به چشم می خورد. در این پژوهش که به روش کتابخانه ای انجام گرفته است پس از مروری کوتاه بر مکتب سوررئالیسم دو حکایت »سرپاتک هندی « و »حکایت بچه ابلیس با آدم و حوا علیهما السلام« به صورت خاص و بر اساس اصول این مکتب مورد بررسی قرار گرفته اند. سعی این پژوهش بر آن است تا با استفاده از شواهد و ابیاتی از دو حکایت مذکور، اصول مکتب سوررئالیسم همچون عشق ، امر شگفت و جادو، توجه به دنیای درون و... را بررسی و تبیین نماید.

کلیدواژه ها:

سوررئالیسم ، عطار نیشابوری ، الهی نامه .