نقش مکتب کرمان در احیاء تصوف و عرفان در ایران

یکی از دوره های انزوای مکتب تصوف و عرفان خراسان در ایران از اواسط صفویه تا اواسط زندیه می باشد. شاه عباس صفوی علی رغم اینکه خود از نوادگان شیخ صفی الدین اردبیلی بود اما بنا بر مصلحت و حکومت ، تصوف را کنار گذاشت و با فقهای قشری و اهل منابر متعصب همسو شد واین تفکر ضد تصوف خراسانی در اواخر صفویه به اوج خود رسید و تا اواسط زندیه در زمان حکومت کریم خان زند ادامه یافت . در این دوران که قریب به دو قرن به طول انجامید بنا بر مکتوبات و تذکره های عرفا و صوفیه عرفان و تصوف چندان رونقی نداشت و فقط عده معدودی در دو سلسله ذهبیه در شیراز و نوربخشیه در مشهد به طور محدود به فعالیتهای عرفانی خود ادامه می دادند.از اواسط زندیه چراغ تفکر عرفانی که در ایران رو به خاموشی گرائیده بود مجددا با ظهور بزرگانی از مکتب شاه نعمت االله ولی کرمانی و به خصوص تعالیم عرفانی نورعلیشاه فروغ تازه ای گرفت و تفکرات اصیل عرفانی و اندیشه های ناب صوفیانه که قریب به دو قرن در این سرزمین رو به فراموشی رفته بود توسط اساتید و پیران مکتب عرفان کرمان احیاء شد .

کلیدواژه ها:

شاه نعمت االله ولی ، نورعلیشاه ، مکتب کرمان ، احیاء ، عرفان .