ارتقای تابآوری محیط کالبدی با تمرکز بر نقش هویت معماری با رویکرد ذهنیتفرهنگی

امروزه تابآوری به عنوان توانایی پاسخگویی و تطابق با بحرانها و تغییرات به عنوان راهی برای تقویت جوامع با استفاده از ظرفیت آنها و به منظور ارتقا کیفیت زندگی تعریف می شود. در حالی که معماری معاصر با پیروی از اصول مدرنیته و با استفاده از تکنولوژی فضاهایی را ایجاد کرده که نه تنها به کیفیت زیست توجهی ندارند، بلکه با نادیده گرفتن سرشت انسان و پیوند او با محیط زمینه ساز بحران در معماری امروز شده است. هویت معماری از مهمترین مفاهیمی است که در کیفیت فضاهای انسان ساخت و تحقق مفهوم تابآوری در محیط کالبدی می توان به آن اشاره کرد. در این نوشتار نخست با روشی تحلیلی-توصیفی و با استفاده از اسناد کتابخانه ای به واکاوی مفهوم تابآوری و مولفه های تاثیرگذار در آن پرداخته و سپس ارتباط آن با هویت معماری را مورد بررسی قرار می دهیم. توجه به انسان و زمینه ذهنیت فرهنگی او در طراحی از مهمترین اهداف این پژوهش است که می تواند برای دستیابی به الگوهای هویت بخش در معماری مورد استفاده قرار گیرد. توجه به معماری بومی هر منطقه به عنوان بستر فرهنگی محیط و مهمترین منشا ذهنیت فرهنگی انسان از دیگر اهداف این پژوهش است که از طریق آن بتوان گامی موثر در ارتقای تابآوری محیط کالبدی برداشت. در این پژوهش، تعدادی خانه در معماری بومی کرمانشاه و روستای گالل، از نظر الگوهای هویت بخش که با ذهنیت کاربران معماری هماهنگ می باشد مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

تابآوری کالبدی ، هویت معماری ، ذهنیت فرهنگی ، معماری بومی ، کرمانشاه