پیشنهاد الگوی سکونتگاه دائم با تلفیق سیستم های ساختمانی نوین و مصالح بومی در پاسخگویی به نیازهای اسکان پس از زلزله (شهرستان اندیکا)

کشور ایران به دلیل قرارگیری بر روی گسل های فعال، همواره در معرض خطر وقوع زمین لرزههای مخرب قرار دارد. بازسازی مناطق زلزله زده در ایران، به ویژه در مناطق روستایی و کم برخوردار، همواره با چالش هایی جدی مواجه بوده است . یکی از مهم ترین این چالش ها، یافتن راهکاری مناسب برای تامین مسکن موقت و دائمی برای آسیب دیدگان است . در این پژوهش ، با هدف ارائه الگوی ساخت مسکن پس از زلزله در منطقه اندیکا، به بررسی تلفیق سیستم های ساختمانی نوین با مصالح بومی پرداخته شده است . ابتدا با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی (IAHP)، معیارهای اسکان موقت وزندهی و سپس سیستم های ساختمانی نوین با روش TOPSIS ارزیابی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که سیستم LSF مناسب ترین گزینه برای ساخت سازههای سبک ، سریع و مقاوم است . در ادامه ، با تلفیق این سیستم با گابیونهای ساخته شده از سنگ های محلی ، الگویی برای ساخت مسکن موقت قابل تبدیل به مسکن دائم ارائه شده است . این ترکیب علاوه بر سرعت ساخت و مقاومت بالا، با فرهنگ و اقلیم منطقه نیز سازگاری دارد و منجر به مشارکت مردم محلی ، کاهش هزینه ها و حفظ منابع طبیعی می شود. در نتیجه ، این پژوهش نشان می دهد که استفاده از مصالح بومی در کنار فناوری های نوین می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای پاسخگویی به نیازهای اسکان موقت و بلندمدت در مناطق زلزله زده مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زلزله ، مسکن دائم ، مسکن موقت ، سیستم های ساختمانی نوین ، مصالح بومی