در جستجوی اصولی برای طراحی مدارس اوتیسم با رویکرد پایداری با دریافتی از حکمت اسلامی

اوتیسم یا درخودماندگی ، یک اختلال عصبی است و این افراد مشکلات بسیاری در ارتباط کلامی و غیرکلامی و تعاملات اجتماعی دارند. همچنین در حواس پنجگانه ( بینایی ، چشایی ، بویایی ، شنوایی و بساوایی ) نیز در بعضی از آنها حساسیت های غیر معملول دیده میشود. با افزایش کودکان اوتیسم ضرورت تربیت جامع آنها برای حضور فعال در جامعه ایی پایدار امری ضروری است . اهمیت طراحی مدارس کودکان اوتیسم که با هدف تربیت شایسته این کودکان طراحی می شوند. شاید بتوان وجه مشترک رویکرد های متنوع »پایداری « را »جامع نگری « و پرهیز از نگاه های تک بعدی دانست . پیش فرض محققان آن است که آموزه های حکمت اسلامی از آنجا که از منبع »وحی « بعنوان مکمل »عقل و تجربه « بشری استفاده می کند، این ظرفیت را دارد که نگاهی جامع در تبیین عالم و آدم ارائه بدهد. بر این اساس، »پایداری «آنگاه فراهم می شود که اولا روابط چهارگانه انسان (کودک) با »خدا، خویشتن ، دیگران و طبیعت « بطور متعادل برقرار بشود و دانشها و مهارتهای لازم به وی آموخته شود؛ ثانیا این روابط بر اساس اخلاق و احکام اسلامی تنظیم گردد (تمرین سبک زندگی مسلمانانه ). بر این اساس، مدرسه ای که برای کوکان اوتیسم طراحی می شود باید زمینه ساز نیل به چنین رشد متعادلی باشد. هدف تحقیق ، دستیابی به اصول و الگوهای طراحی چنین مدارسی است . پرسش تحقیق آن است که مدرسه اوتیسم باید چه ویژگیهایی داشته باشد؟ (که آنرا از دیگر مدارس متمایز می کند). برای یافتن پاسخ ، دو مسیر موازی با دو روش طی شد. در گام اول طی مشاهده میدانی با روش تحلیل تطبیقی شش مدرسه پرداخته شد. در گام دوم، طی مصاحبه با مدیران سازمانی و مربیان میدانی ، با روش »مصاحبه باز« برخی از اصول طراحی بدست آمد. در گام سوم با روش تحلیل تطبیقی یافته های دو مرحله قبل ، دسته بندی و پالایش گردید و نتیجه تحقیق ، دستیابی به هشت اصل طراحی این مدارس می باشد.

کلیدواژه ها:

پایداری اجتماعی ، طراحی مدرسه اوتیسم ، روابط چهار گانه ، حکمت اسلامی