تاثیر یک دوره آموزش مهارتهای زندگی بر شادکامی و کاهش اضطراب دانش آموزان مقطع ابتدایی

هدف: هدف از این مطالعه، بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر شادکامی و کاهش اضطراب دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان ملکان می باشد. روش: روش پژوهش از نوع نیمه تجربی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه ششم مقطع ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ میباشد. تعداد ۴۰ نفر از دانش آموزان ششم ابتدایی به عنوان نمونه انتخاب شدند و در دو گروه تجربی و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای جمع آوری اطلاعات در این پژوهش شامل پرسشنامه شادکامی آکسفورد (۱۹۸۹) و پرسشنامه اضطراب اشپیل برگر (۱۹۷۰) بودند. گروه تجربی در ۱۰جلسه ۴۰ دقیقه ای آموزش مهارتهای زندگی را دریافت نمودند در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد، کجی و کشیدگی) و در بخش آمار استنباطی از روش کوواریانس چند متغیره و تک متغیره استفاده شد. یافته ها: یافته های به دست آمده حاکی از اثربخشی معنی دار آموزش مهارتهای زندگی بر کاهش اضطراب و افزایش شادکامی در دانش آموزان بود (۰۰۱/۰=p). نتیجه گیری: بنابراین با توجه به نتایج به دست آمده می توان آموزش مهارتهای زندگی را به عنوان یک برنامه در مدارس ابتدایی برای کاهش مشکلات روانی از جمله اضطراب و افزایش سطح شادکامی دانش آموزان استفاده نمود. کلیدواژه ها: آموزش مهارتهای زندگی، اضطراب، شادکامی، دانش آموزان.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارتهای زندگی ، اضطراب ، شادکامی ، دانش آموزان