نگاهی به اصل «عدم تناهی حقیقت وجود» و کارکرد آن در توجیه «اثبات پذیری خداوند» و «تعیین گستره براهین صدیقین»

و برخی از لوازم و فروعات این اصل، «عدم تناهی حقیقت وجود» هدف این نوشتار آن است که ضمن تبیین اصل کارکرد این اصل را در توجیه «اثبات پذیری خداوند» و نیز «تعیین گستره براهین صدیقین» مشخص نماید امتناع «امتناع اقامه برهان»، «امتناع تحقق علم حضوری به خداوند»، «تحقق علم حصولی به خداوند لم و عدم اعتبار برهان ان برای اثبات امتناع اقامه برهان بر وجود خداوند به واسطه ضرورت ازلیه و اطالق مقسمی»، «خداوند از دالیلی هستند که امتناع اقامه برهان بر وجود خداوند به واسطه فقدان شرط تعریف و اثبات پذیری» و «خداوند اثبات» در این تحقیق بر «ناپذیری خداوند» اقامه شده اند. عدم نگارنده معتقد است که نه تنها به کارگیری اصل می تناهی حقیقت وجود تواند تمامی ادله مذکور را توجیه و خداوند را به عنوان حقیقتی اثبات پذیر، مطرح نماید، بلکه توجه به این اصل می تواند، بیان کننده نتیجه ای بدیع در زمینه «تعیین گستره براهین صدیقین» باشد، به نحوی که جمیع براهین اثبات وجود خداوند می توانند واجد مالک بر «ها نصدیقین» باشند البته با لحاظ این تفاوت که میزان شرافت این براهین بسته به شدت ظهور خداوند در مظاهر حقیقت وجود متفاوت خواهد بود.

کلیدواژه ها:

عدم تناهی حقیقت وجود ، اثبات پذیری خداوند ، برهان صدیقین ، وحدت اتصالی وجود ، برهان ان ، برهان لم