تحلیل اصول طراحی مجموعه تفریحی–اقامتگاهی با رویکرد سازگاری با محیط و با نگاه به اندیشه های حسن فتحی

با توجه به چالشهای زیستمحیطی و افزایش تقاضا برای گردشگری پایدار، طراحی مجموعه های تفریحی و اقامتی به یکی از موضوعات محوری در معماری معاصر تبدیل شده است. بسیاری از طرح های موجود بر جنبه های خاصی مانند استفاده از انرژی های تجدیدپذیر یا کاهش اثرات زیستمحیطی تمرکز دارند، اما اغلب از مولفه های فرهنگی و اجتماعی غفلت می کنند. هدف این پژوهش، ارائه الگویی نوآورانه برای طراحی مجموعه های تفریحی-اقامتی با رویکرد سازگاری با محیط است که در آن علاوه بر تامین نیازهای اقامتی و تفریحی گردشگران، به حفاظت از منابع طبیعی و تقویت ارزش های فرهنگی توجه ویژه ای داشته باشد. این پژوهش به بررسی اصول طراحی پایدار، استفاده از مصالح بومی، هماهنگی با اقلیم و ایجاد فضاهایی برای تعاملات اجتماعی و فرهنگی می پردازد. پژوهش با رویکرد تحلیلی-توصیفی، شامل چهار مرحله اصلی است: اول، مرور ادبیات و تحلیل پژوهش های پیشین به منظور شفاف سازی چشم انداز علمی و نظری در این زمینه؛ دوم، تحلیل نمونه های موجود برای شناسایی ویژگی های موفق و ناکام پروژه های مشابه؛ سوم، تحلیل میدانی و ارزیابی پروژه های مشابه از طریق جمع آوری داده ها از بازدیدها، مصاحبه ها و بازخورد گردشگران؛ و در نهایت، طراحی مفهومی و ارائه راهکارهای پیشنهادی با تاکید بر اصول حسن فتحی در طراحی پایدار و بومی. این تحقیق بر این باور است که با بهره گیری از اصول طراحی پایدار و استفاده از تجربه های تاریخی و بومی معمارانی چون حسن فتحی، می توان مجموعه های تفریحی-اقامتی ایجاد کرد که همزمان با نیازهای زیستمحیطی و فرهنگی جامعه هماهنگ باشد.

کلیدواژه ها:

گردشگری پایدار ، طراحی پایدار ، مصالح بومی ، طراحی سازگار با محیط ، حسن فتحی