اختصاص منابع در اکوسیستم های کارآفرینی حوزه سلامت: نقش استراتژیک سازمان های پشتیبان کارآفرینی

مدیریت نوآوری در بخش سلامت طی دهه های اخیر تحولات چشمگیری را تجربه کرده است. این تحولات از زوایای مختلفی مورد بررسی قرار گرفته اند: خوشه ها، اکوسیستم های نوآوری، اکوسیستم های دیجیتال و اکوسیستم های منطقه ای. با این حال، پویایی شبکه ها به ندرت از منظر اکوسیستم های کار آفرینی تحلیل شده اند. همان طور که توسط (کائو و شی ۲۰۲۰) شناسایی شده است، (این) ادبیات در مورد سازمان دهی سیستم های تخصیص منابع برای هماهنگ سازی شبکه ها در اکوسیستم های کارآفرینی صحبتی نمیکند. این مقاله به بررسی این عناصر در بخش سلامت می پردازد. این مقاله به نقش استراتژیک سازمان های پشتیبان کارآفرینی در تخصیص منابع می پردازد و به تفاوت میان سازمان های پشتیبان کارآفرینی حمایت شده و حمایت نشده در اکوسیستم های کارآفرینی اشاره می کند. سازمان های پشتیبان کارآفرینی در هماهنگ سازی شبکه ها پویا هستند. ادبیات موجود بیان می کند که سازمان های پشتیبان کارآفرینی موانع سازمانی، نهادی و فرهنگی را برطرف کرده و به کارآفرینان برای دسترسی به منابع شناختی و فناوری کمک می کنند. با این حال، مدل های تخصیص منابع هنوز مورد بحث قرار نگرفته اند. بنابراین، پرسش های پژوهشی ما به شرح زیر است: مدل تخصیص منابع در اکوسیستم های کار آفرینی مرتبط با حوزه سلامت چگونه است؟ نقش سازمان های پشتیبان کار آفرینی حمایت شده و حمایت نشده در تخصیص منابع برای حمایت از ظهور و توسعه اکوسیستم های کار آفرینی در بخش سلامت چیست ؟ این پژوهش نشان می دهد که سازمان های پشتیبان کار آفرینی از نظر عملیاتی اهمیت دارند زیرا مسیرهای منحصر به فردی برای تخصیص منابع و هماهنگ سازی شبکه ها در اکوسیستم های کارآفرینی ایجاد می کنند. هر دسته از سازمان های پشتیبان کار آفرینی (حمایت شده در مقابل حمایت نشده) حمایت های منحصر به فردی برای تخصیص منابع فراهم می کند. این تحقیق به ارائه پیشنهاداتی برای پژوهش های آینده و توصیه هایی برای مدیران سازمان پشتیبان کار آفرینی ، کارآفرینان و سیاست گذاران می پردازد.

کلیدواژه ها:

کارآفرینان ، نوآوری ، تکنیک های کیفی