چشم اندازهای پژوهشی «آفرینش عرصه های عمومی دوستدار کودک و نوجوان»

آفرینش جوامع دوستدار کودک یکی از عناصر کلیدی در ساخت شهرهای پایدار و سرزنده محسوب می شود. پژوهش های موجود در این حوزه عمدتا بر شناسایی چالش ها و موانع موجود و همچنین تقویت مشارکت کودکان در فرآیندهای اجتماعی متمرکز بوده اند. با وجود پذیرش پیمان نامه بین المللی حقوق کودک توسط جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۷۲، همچنان فاصله قابل توجهی بین شرایط عملی طراحی و برنامه ریزی محیط و چارچوب های مکان های دوستدار کودک مشاهده می شود. با توجه به نیاز به گسترش تحقیقات و تخصصی تر شدن موضوعات در مقیاس بین المللی، مطالعات انجام شده در ایران درباره ساخت مکان های دوستدار کودک و نوجوان همچنان با خلاهای تحقیقاتی در بسیاری از حوزه ها مواجه است. مرور دقیق منابع، ساختاردهی به مطالعات پیشین، تعیین اولویت های پژوهشی، و شناسایی خلاهای موجود در بستر جامعه ایرانی می تواند به کاهش سردرگمی پژوهشگران و جلوگیری از تکرار مطالعات گذشته کمک کند. این مقاله با هدف ارائه خطوط کلی برای تحقیقات آتی و بررسی زمینه ها و موضوعات مرتبط با ساخت عرصه های عمومی دوستدار کودک و نوجوان تدوین شده است. روش تحقیق این پژوهش کیفی بوده و از روش تئوری زمینه ای برای کدگذاری، دسته بندی و تحلیل حوزه های تحقیقاتی کلان و خرد بهره گرفته شده است. همچنین، از روش مثلث سازی برای اعتباربخشی به نتایج پژوهش استفاده شده است. در این پژوهش، ۲۲۷ منبع برجسته پیشین در زمینه طراحی عرصه های عمومی دوستدار کودک شناسایی و با استفاده از تحلیل مضمون کدگذاری شده اند. دستاوردهای اصلی این پژوهش عبارت اند از: ارائه دو نمودار که به حوزه بندی موضوعات و پژوهش های موجود پرداخته و شناسایی خلاهای تحقیقاتی را در مقایسه با ادبیات جهانی ممکن می سازد. معرفی هفت موضوع کلیدی که توسعه آن ها با توجه به شرایط بومی ایران امکان پذیرتر به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

چشم اندازه ای پژوهشی ، عرصه عمومی دوستدار کودک و نوجوان ، مشارکت ، طراحی محیط ساخته شده