محیط زیست و حقوق شهروندی در نظام حقوقی ایران

از دیدگاه قانونگذار حقوق شهروندی یک امتیاز می باشد که به اتباع کشور در محدوده مرزها داده می شود، وی حقوق شهروندی از دیدگاه محیط زیست را نمی توان محدود به مرز تلقی نمود زیرا نحیط زیست مرزها را در بر می گیرد. فاعل فعل آلوده کننده را ناقض حقوق زیست محیطی شهروندی به حساب می آید. اغلب رفتارهای نقیض حقوق زیست محیطی شهروندی مطابق قانون، در دسته بندی جرایم ارتکابی نسبت به عناصر جاندار، بی جان ویا جرایم غیرمستقیم علیه محیط زیست شامل می شود. ایجاد آلودگی به هر شکل آن از جمله آلودگی های بصری ، آب، هوا، پسماندها و غیره، سلامتی روحی ، روانی و جسمی شهروندان را به خظر می اندازد و اصلی ترین حق شهروندی را که همانا حق حیات و سلامتی می باشد با خطر جدی مواجه می سازد. گسترش بی رویه و بی ضابطه شهرها، داد و ستد قانون شهر و تجاوز به جنگل ها و منابع طبیعی رفتاری دور از تمدن و خطایی نابخشودنی می باشد. حاکمیت در برقراری توازن بین محیط زیست شهری و نظم بخشی به زیستگاههای بزرگ انسانی موفق نبوده است . با بهره گیری از نیروی نهفته در جامعه می توان وضع موجود را به مطلوب تغییر پیدا کرد. رهآورد حقوق شهروندی مشارکت ورزی افراد در شهرسازی ، مدیدیت شهری و کوشش برای برقراری حاکمیت قانون و حذف مدیران ناشایسته می باشد. شهروندسازی و حرکت به سوی یک نظام قانونی کارآمد، شفاف و جامع مسیر رسیدن به شهرهای عدالت محور، قانونمدار، امن و سازگار با محیط را فراهم می نماید.

کلیدواژه ها:

حقوق محیط زیست ، حقوق شهروندی ، حقوق شهرنشینی ، شهرسازی ، آلودگی هوا.