بررسی اثر بخشی توانبخشی روانی اجتماعی برعلائم منفی ، خود مراقبتی ، تکانشگری و سازگاری روانی اجتماعی بیماران دارای اختلال روانی

پیش زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی توانبخشی روانی اجتماعی بر علائم منفی ، خود مراقبتی ، تکانشگری و سازگاری روانی اجتماعی در بیماران مبتلا به اختلال روانی بود. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی بر روی افراد دارای اختلال روانی انجام شد. تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل به صورت تصادفی گمارده شدند. هر دو گروه پرسشنامه های تکانشگری بارات(بارات، ۱۹۹۵)، سازگاری اجتماعی بل (بل ،۱۹۶۱)،وضعیت مراقبت از خود (فلاحی ، ۱۳۷۴)، و علایم منفی (کی ،فیزبین و اوپلر، ۱۹۸۶) را به عنوان پیش آزمون تکمیل نمودند و پس از آموزش ۸ جلسه ایی پروتکل توانبخشی روانی - اجتماعی طبق پروتکل درمان برک و انسل ۳ ۱۹۹۹، به گروه آزمایش ، دو گروه مجددا به پرسشنامه های فوق به عنوان پس آزمون پاسخ دادند و داده ها با آزمون های آماری تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که آموزش توانبخشی روانی -اجتماعی برعلایم منفی ، خودمراقبتی ، تکانشگری و سازگاری روانی اجتماعی در بیماران دارای اختلال روانی موثر بود (۰۱/۰.(< Pیافته ها: با توجه به یافته های پژوهش می توان چنین استنباط کرد که آموزش توانبخشی روانی - اجتماعی در کاهش علائم در بیماران مبتلا به اختلال روانی موثر بوده و می توان از این روش در کنار دارو درمانی به منظور کاهش علایم منفی ، افزایش خودمراقبتی ، کاهش تکانشگری و افزایش سازگاری روانی اجتماعی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

توانبخشی روانی - اجتماعی ، علائم بیماری ، اختلال روانی ، تکانشگری ، سازگاری روانی اجتماعی ، خود مراقبتی ، علایم منفی .