آیا آبیاری، صنعتی رو به زوال است ؟

تالاب بین المللی گاوخونی و تالاب های پایین دست سد زاینده رود در استان اصفهان با مساحت ۴۳۰۰۰ هکتار و با مختصات’۱۹ °۳۲E و ’۴۶ °۵۲N جزء اولین تالاب هایی هستند که در فهرست اولیه کنوانسیون بین المللی رامسر به تاریخ ۲۳/۰۶/۱۹۷۵ به ثبت رسیده اند. جای بسی تاسف و شوربختی است که از بسیاری از این تالاب های ارزشمند پایین دست سد زاینده رود امروزه فقط نامی به یادگار مانده است . تالاب بین المللی گاوخونی نیز به عنوان بزرگترین و تنها تالاب باقی مانده با توجه به حدود ۷۰ سال توسعه صنعت آب و آبیاری و زهکشی توسعه کشاورزی ، ورود شتاب زده صنعت پمپ و پمپاژ و اجرای طرح های متعدد آبخیزداری در معرض نابودی بوده و توسعه صنعت آب و آبیاری ، پهنه آبی زیست بومی غنی با گونه های گیاهی و جانوری منحصر به فرد و نادر و منشا تاثیرات اقلیمی ، زیست محیطی ، هیدرولوژیک و هیدروژئولوژیک را به کانونی برای ایجاد گرد و غبار و اشاعه سرطان و بیماری های ریوی و صعب العلاج تبدیل نموده است . در این مقاله به نتیجه ۷۰ سال توسعه صنعت آب و صنعت آبیاری و زهکشی در حوضه آبریز زاینده رود و نتایج ناخوشایند زیست محیطی و عواقب وخیم آن در محو تالاب ها و در معرض خطر قرار گرفتن بقای تالاب گاوخونی پرداخته شده است .

کلیدواژه ها:

تالاب گاوخونی ، حوضه آبخیز زاینده رود ، توسعه صنعت آب ، گرد و غبار.