پدیده رهاشدگی در دانش آموزان نارساخوان: درک پیامدهای بلندمدت غفلت از دانش آموزان نارساخوان

هدف از این پژوهش، واکاوی پدیده رهاشدگی در دانش آموزان نارساخوان و درک پیامدهای بلند مدت آن بود. روش پژوهش، کیفی و از نوع تحلیل پدیدارشناسی تفسیری بود. جامعه پژوهشی شامل تمام دانش آموزان نارساخوان در دوره متوسطه دوم در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ در استان یزد بودند. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، تعداد شش نفر از دانش آموزان انتخاب شده و با آنان مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته انجام و داده ها گردآوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده های حاصل از مصاحبه، از روش دیکلمن، آلن و تانر (۱۹۸۹)، استفاده شد. همچنین با استفاده از منابع کتابخانه ای و پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و بین المللی، قوانین مربوط به آموزش و پرورش استثنایی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد تجربه زیسته دانش آموزان نارساخوان دربردارنده سه مضمون اصلی چالشهای تحصیلی (شامل مضمونهای فرعی مشکلات تحصیلی، استراتژی های جبرانی، حمایتها و تسهیلات پس از دوره ابتدایی)، چالشهای اجتماعی (شامل مضمونهای فرعی تجارب اجتماعی مثبت و تجارب اجتماعی منفی) و چالشهای عاطفی (شامل مضمونهای فرعی هیجانات سازنده و هیجانات مخرب) بود.یافته های حاصل از این پژوهش شکافهای مطالعاتی را نشان می دهد که در زمینه چالشهای نوجوانان و بزرگسالان نارساخوان وجود دارد. بنابراین بایسته است سیاست گذاران آموزشی، رویکرد خود را تغییر دهند و گمان نکنند که حمایتهای همه جانبه در دوران طلایی آموزش و پرورش آنها هزینه مازاد برای دولت ایجاد می کند، بلکه واقع بینانه آن است که این حمایت را نوعی سرمایه گذاری برای شکوفا شدن استعدادهای بالقوه آنها بدانند.

کلیدواژه ها:

پدیده رهاشدگی ، دانش آموزان نارساخوان ، پیامدهای بلندمدت غفلت ، پدیدارشناسی تفسیری