هماهنگی و مدیریت کار گروهی در تربیت از دیدگاه فقه تربیتی

امروزه بیشتر فعالیت های اجتماعی به صورت منسجم و سازمان دهی شده، در قالب کارگروهی و تشکیلاتی صورت می گیرد، چرا که پاسخ گویی به نیازهای متعدد و متکثر جامعه، مستلزم کار گروهی است. اقدامات فردی کارایی و اثربخشی لازم را ندارد یا کم اثر است. هرچند نسبت به تعلیم و تربیت، روی کرد غالب در ارتکازات و عرف، اقدامات فردی و معلم- شاگرد محور است، اما واقعیت این است که تحقق تربیت عمومی، مستلزم به کارگیری اقدامات منسجم گروهی، برنامه ریزی، هماهنگی و مدیریت آن است. به عبارت دیگر اثربخشی و کارایی اقدامات گروهی، خود نیازمند مدیریت صحیح و اصولی است. با این سخن، لازم است اصل اقدامات گروهی و مدیریت آن را به ساحت فقه تربیتی عرضه نمود تا حکم آن را معین سازد. بر این اساس، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که از دیدگاه فقه تربیتی، حکم اقدامات گروهی و مدیریت آن در عرصه تعلیم و تربیت چیست؟ مقاله پیش رو، تلاش دارد تا با روش اجتهادی و توصیف و تحلیل ادله نقلی، به پاسخ پرسش فوق دست یابد. از نتایج مهم پژوهش حاضر می توان به «رجحان ایجاد هماهنگی میان عوامل تربیتی به دلیل هم افزایی و افزایش راندمان و اثربخشی اقدامات تربیتی، استحباب مشارکت جویی عمومی در تربیت، لزوم مدیریت عوامل تربیت بر پایه دلیل عقلایی» اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

تربیت شبکه ای ، اصل هماهنگی ، مشارکت جویی ، عوامل تربیت ، سرمایه معنوی