بررسی مشکلات و علل نابودی دریاچه ارومیه و ارائه راهکارهای احیای آ ن

دریاچه ارومیه از نظر وسعت تا سال ۱۳۷۸ با سطح تقریبی شش هزار کیلومترمربع، به ترتیب در جهان و خاورمیانه دارای رتبه های بیست وپنج و یک بود. همچنین این دریاچه ششمین دریاچه بزرگ آب شور دنیا محسوب می شد و زیستگاه بسیاری از موجودات زنده بود. بتدریج با گذر زمان به سبب عواملی همچون احداث ده ها سد بر روی رودخانه های منتهی به این دریاچه و انحراف آب آنها برای کشاورزی، حفر و بهره برداری بیش ازاندازه از چاه های مجاز و غیر مجاز، احداث پل میانگذر در داخل دریاچه بدون در نظر گرفتن تبعات زیست محیطی، توسعه اراضی کشاورزی و باغداری و احداث ویلاباغ های فراوان در کنار عوامل طبیعی همچون کاهش نزولات جوی و خشکسالی های پیاپی، همگی دست به دست هم داد و قسمتهای وسیعی از دریاچه ارومیه را به خشکی و نابودی کشاند. همچنین در اثر ایجاد طوفان های نمک و پخش عناصر سنگین موجود در رسوبات دریاچه، محیط زیست، کشاورزی و سلامت مردم منطقه، استان های مجاور و حتی کشورهای همسایه به خطر افتاده است. با انجام اموری همچون اصلاح الگوی کشت، حذف آبیاری های سنتی، ممانعت از برداشت بیش ازحد آب های سطحی و زیرزمینی، اجرای طرح های آبخیزداری در حوضه های دریاچه، انتقال آب های نامتعارف تصفیه شده، تجدیدنظر و بازنگری در طرح میان گذر دریاچه شاید در درازمدت بتوان به تجدید حیات و احیا دریاچه کمک نمود.

کلیدواژه ها:

ریزگرد ، سدسازی ، چاههای غیر مجاز ، حقابه محیط زیست ، مدیریت پایدار منابع آبی