مقایسه اثربخشی آموزش مدیریت خشم و آموزش فرزندپروری بر روابط والد-کودک در افراد مبتلا به اختلال سلوک

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مدیریت­­ خشم و آموزش فرزند­پروری بر رابطه والد-فرزند در نوجوانان مبتلا به اختلال سلوک انجام شد. این پژوهش به روش نیمه­ آزمایشی با طرح پیش ­آزمون-پس ­آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل دانش­آموزان پسر دوره اول متوسطه مبتلا به اختلال سلوک جنوب شهر تهران و مادران آن ها در تابستان سال ۱۴۰۲ بود. ۴۵ نفر از دانش ­آموزان پسر دوره اول متوسطه بر اساس ملاک ­های ورود و به صورت هدفمند از سه مدرسه جنوب شهر تهران انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه (۱۵ نفر گروه آزمایشی مدیریت خشم، ۱۵ نفر گروه آزمایشی فرزندپروری و ۱۵ نفر گروه گواه) جای دهی شدند. در گروه مدیریت خشم، دانش­ آموزان تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه­ ای گروهی آموزش مدیریت خشم مبتنی بر رویکرد شناختی رفتاری نواکا و اسپیواک قرار گرفتند. در گروه فرزندپروری مادران این دانش­ آموزان تحت آموزش فرزندپروری انجمن روان پزشکی کودک و نوجوان ایران در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه­ای به صورت گروهی قرار گرفتند. ابزار جمع­آوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامه­ های سیاهه رفتاری کودک و نوجوان آخنباخ و رسکورلا (۱۹۹۱) و رابطه والد-فرزند فاین و همکاران (۱۹۹۲) بود. نتایج آزمون تحلیل کواریانس تک­ متغیره نشان داد که هر دو روش بر رابطه والد-کودک در نوجوانان مبتلا به اختلال سلوک اثربخش بودند. اما اثربخشی آموزش فرزندپروری بر روابط والد-کودک نسبت به آموزش مدیریت خشم بیشتر بود. بنابراین  از هر دو نوع مداخله آموزش مدیریت­­ خشم و آموزش فرزندپروری می توان برای بهبود روابط والد-کودک در افراد مبتلا به اختلال سلوک استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

اختلال سلوک ، رابطه والد-کودک ، فرزند پروری ، مدیریت خشم