معادباوری در نهج البلاغه

پس از مسئله توحید، مسئله معاد را از نظر اهمیت ، می توان مهم ترین مسئله دینی و اسلامی برشمرد. افزون بر آن که مسئله معاد و قیامت از ضرورت های دین اسلام و پذیرش آن بر هر مسلمانی واجب است . لذا »باور به معاد« یکی از بنیادیترین باورهای دینی است . باور به زنده شدن پس از مرگ ظاهری و حیات دوباره نه تنها ریشه در فطرت انسان ها دارد بلکه درسرلوحه برنامه های فرهنگی و تبلیغی پیامبران الهی و ائمه معصومین قرار داشته است . این باور دینی ، آثار بسیار سازنده و مثبتی در زندگی فردی و اجتماعی انسان بر جای گذاشته و زمینه را برای تربیت نفوس انسانی فراهم می سازد .علی نیز به مساله معادباوری، با دیده اهمیت نگریسته و اعتقاد به معاد را مایه آرامش جان و روان آدمی می داند. این مقاله با هدف معرفی معادباوری و بررسی برخی از آثاری که معاد در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان گردیده در کتاب عظیم نهج البلاغه پرداخته است . این مقاله کتابخانه ای و به روش توصیفی - تحلیلی گردآوری شده است ؛ و نتیجه حاصل شده از این مباحث ، گویای این مطلب بوده است که معادباوری آثار ارزشمندی به همراه دارد که مولا علی در نهج البلاغه بدان پرداخته است .

کلیدواژه ها:

معاد ، معادباوری ، نهج البلاغه