نقش مدارس در رشد اعتماد به نفس و خودکارآمدی معلمان و دانش آموزان

خودکارآمدی به عنوان رویکرد اولیه در مطالعه اعتماد به نفس مطرح است . با وجود آنکه یافته های پژوهشی بسیاری برای خودکارآمدی در محیط های تحصیلی وجود دارد، ادبیات پژوهشی درباره اعتماد به نفس در این محیط ها دچار خلاء است . از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی رشد اعتماد به نفس و خودکارآمدی معلمان و دانش آموزان در مدارس انجام شد. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی به مرور مبانی نظری و پژوهشی نقش مدارس در رشد اعتماد به نفس و خودکارآمدی معلمان و دانش آموزان پرداخت . جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مقالات در دسترس مرتبط با رشد اعتماد به نفس و خودکارآمدی در مدارس بودند که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند مقالات علمی پژوهشی مرتبط انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. مرور ساده ادبیات پژوهش نشان داد دو عامل کارآمدی جمعی معلم و کارآمدی جمعی دانش آموز عوامل موثر بر اعتماد به نفس و خودکارآمدی معلمان و دانش آموزان هستند. کارآمدی جمعی معلم توسط شش عامل معلمان پیشرو، اجماع و توافق بر روی هدف، دانش معلمان در مورد کار یکدیگر، انسجام، پاسخگویی و مداخله موثر سیستمی و کارآمدی جمعی دانش آموز توسط پنج عامل تعیین هدف، گفت وگوهای مربیگری مبتنی بر شواهد، استفاده از توانمندی های منشی ، مربیگری همسالان و ارزیابی پیوسته سازههای بهزیستی در دانش آموزان می توانند اثربخش باشند. یافته های پژوهش حاضر به درک عمیق تر از نقش مدارس در ارتقای اعتماد به نفس و خودکارآمدی و مداخلاتی که بر رشد این سازهها در معلمان و دانش آموزان تاثیر مثبت می گذارند، کمک می کند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، اعتماد به نفس ، خودکارآمدی ، معلم ، دانش آموز