اثربخشی آموزش شادکامی بر رفتارهای خودجرحی و پرخاشگری دانش آموزان پسر متوسطه دوم دارای شکست عاطفی در شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش شادکامی بر رفتارهای خودجرحی و پرخاشگری دانش آموزان پسر متوسطه دوم دارای شکست عاطفی در شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه (پایه های دهم ، یازدهم و دوازدهم ) ناحیه ۲ شهر اصفهان در سال تحصیلی ۴۰۳-۱۴۰۲ بود. از این جامعه دو مدرسه به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری کنترل و آزمایش گمارده شدند. ابزار گرد آوری اطلاعات پرسشنامه ضربه عشق روسه (۱۹۹۹) ، پرسشنامه پرخاشگری توسط باس و پری (۱۹۹۲) ، پرسشنامه رفتارها و کارکردهای خودجرحی (خانی پور، ۱۳۹۳) و برنامه ی آموزش شادکامی (فوردایس ، ۱۹۸۳؛ ترجمه لیاقتدار و همکاران، ۱۳۸۴) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس چند متغیره در محیط نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش شادکامی بر رفتارهای خودجرحی و پرخاشگری دانش آموزان اثرگذار است .

کلیدواژه ها:

آموزش شادکامی ، رفتارهای خودجرحی ، پرخاشگری ، شکست عاطفی