اسطوره ی کوه در شاهنامه ی فردوسی

کوه ها همواره در باور بشر مکان هایی ارزشمند و مهم بودهاند. این موضوع در اسطوره های ایرانی نیز کاملا آشکار است.شاهنامه ی فردوسی به عنوان یکی از مهمترین متون حاوی اسطورههای ایرانی، بر اهمیت کوه ها تاکید نموده است و برای آنهاچهار ویژگی اصلی ذکر کرده است: تقدس، زایایی، دادگری و پالایندگی. در این مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی و بااستمداد از منابع کتابخانه ای تدوین گردیده است، نقوش چهارگانه ی فوق در شاهنامه آشکار شده است. نخست، نقش تقدسکوه ها نمایان گردیده است. کوه ها در شاهنامه جایگاه هبوط و عروج بشر، محل کشف آتش و نبردهای بزرگ و جایگاه زندگیکاتوزیان و دینمردان بوده است و بدین شکل مقدس بودن آنها آشکار شده است. سپس بر زایایی کوه ها تاکید شده است. درشاهنامه اگرچه کوه ها زایا نیستند، ولی ویژگی زایایی آنهای به پهلوانان بزرگ که در این مکان ها تولد و نمو یافته اند، منتقلشده است و کارکرد مزبور به این شکل در شاهنامه نمایان گردیده است. در نهایت، کوه ها به عنوان محل اجرای عدالت درداستان های مختلف و مکانی پاک برای پالایش شخصیت ها و تغییر کارکرد آنها در قصه، در نظر گرفته شده است.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ی فردوسی ، کوه ، تقدس ، دادگری و پالایندگی