چگونه توانستم با روش تشویق ومحبت سبب افزایش اعتمادبه نفس وتوانایی دانش آموزم درانجام کارهای روزانه ی کلاسی شوم

با آغاز دوران مدرسه، کودکان ابعاد جدیدی از شخصیت خویش را آشکار می سازند و ناخودآگاه می کوشند و رفتارهای فردیشان را تثبت کنند. «اعتماد به نفس» نه تنها یکی از نیازهای شخصیتی کودکان، که بعد جدیدی از رفتارهای اجتماعی آن هاست؛ به طوری که کودکان بدون آن ناتوان از ادامه ی راه و زندگی در اجتماع خواهند شد. کودکانی که اعتماد به نفس بالائی دارند، میل به تجربه کردن و آزموندن موقعیت ها و موفقیت های اجتماعی- تحصیلی است. اما آن هایی که اعتماد به نفس پایین تری دارند، هیچ گاه به برقراری ارتباط با دیگران و کسب امتیازات اجتماعی- تحصیلی نمی اندیشند. یکی از دلایل عدم یادگیری در کودکان ضعف دراعتمادبه نفس است واین رابطه مستقیمی باچگونگی نگرش فرد نسبت به خو د دارد درمان آن بدون توجه به اصول و روشهای تقویت اعتمادبه نفس انجام نمی پذیرد اینجانب کوثرهاشمیان ملکی آموزگار پنجم سال ۱۴۰۲_۱۴۰۳ دبستان رستگاران در اوایل سال تحصیلی وقتی مشاهده کردم که دانش آموزم درفعالیت های داوطلبانه شرکت نمی کند ، کند نویس ، حواس پرت ، در نوشتن استرس دارد و کمتر سعی می کند در فعالیت های کلاسی و همچنین فعالیت های گروهی شرکت نماید سعی نمودم تا به کمک مادراو اعتمادبه نفس او را از طریق تشویق تقویت نمایم. لذا توانمندیهای اورامدنظرگرفتیم نه ضعف ها ناتوانی های اورا . در این راه ،از تشویق دانش آموز استفاده کردم. بنابر این در جهت رفع این مشکل فعالیت های درحد توان ازاوخواستم تا با تلاش خود به موفقیت برسد و او را ترغیب به داشتن دوستان بیشتری نمودم تا از این طریق انگیزه ی بیشتری برای سخن گفتن وابراز وجود داشته باشد.

کلیدواژه ها:

اعتماد به نفس ، توانایی ، تشویق ، محبت.