بررسی نقش ساخت گرایی در آموزش

ساختن گرایی مفهومی است که مطابق آن فراگیران دانش خود را بر مبنای تجارب خویش ساخت می دهند. رویکرد ساختن گرایی در طول دهه اخیر رویکرد برجسته ای در عرصه یادگیری و تدریس مطرح شده است. این رویکرد حاصل اندیشه های افرادی چون دیویی ، مونته سوری ، پیاژه ، ویگوتسکی ، برونر و برخی افراد دیگر بوده است. البته نباید فراموش کرد که ریشه های این نظریه را می توان در بستر تاریخ کهن و اندیشه های سقراط، افلاطون و جان لاک نیز یافت. دانش و مفاهیم تا حد زیادی اجتماعی هستند و نمی توان آنها را به طور انفرادی بنا کرد. در واقع دانش آموزان از طریق کفتگو با دیگران دست می یابند. خلق کردن یا دوباره پدید آوردن مفاهیم و دانش ها، باید توسط دانش آموزان انجام شود؛ به این ترتیب که معلم آنها را هدایت می کند تا نظریه های علوم را دوباره کشف کنند. این تحقیق با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی تاثیر روش تدریس ساختن گرایی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پرداخته است. نتایج تحقیق نشان داد که روش تدریس ساختن گرایی در رشد علمی و فعالیت دانش آموزان در فرایند یادگیری تاثیر داشته و در مهارت آموزش و توانایی حل مساله را در فراگیران توسعه می دهد.

کلیدواژه ها:

ساخت گرایی ، آموزش ، یادگیری