الگوی مدیریت استعداد مبتنی بر شایسته سالاری با رویکرد آمیخته

زمینه و هدف: مدیریت استعداد، کاربرد مجموعه ای از فعالیت های یکپارچه است که سازمان ها با استفاده از آن از تامین (جذب، حفظ، انگیزش و توسعه) نیروهای مورد نیاز خود در حال و آینده اطمینان می یابند و با تاکید بر این که افراد مستعد از منابع اصلی سازمان به شمار می روند به حفظ جریان استعدادها در سازمان می پردازد. پژوهش حاضر با درک نقش کلیدی کارکنان شایسته، بااستعداد و توانمند در موفقیت سازمان ها، به شناسایی ابعاد مدل مدیریت استعداد مبتنی بر شایسته سالاری می پردازد.روش شناسی: این مطالعه، یک پژوهشی آمیخته اکتشافی است. در بخش کیفی از راهبرد تحلیل مضمون و در بخش کمی از راهبرد توصیفی پیمایشی استفاده شد. در بخش کیفی از مصاحبه نیمه ساختاریافته جهت گردآوری داده ها استفاده شد. مصاحبه ها با ۱۵ نفر از خبرگان حوزه شهرداری به صورت هدف مند تا مرحله اشباع نظری انجام شد و تحلیل داده ها در سه مرحله استخراج مفاهیم پایه، سازمان دهنده و فراگیر صورت گرفت. گردآوری داده ها در بخش کمی از طریق ابزار پرسشنامه انجام شد. جامعه آماری بخش کمی شامل ۵۱۵ نفر از کارکنان و کارشناسان معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری شهر تهران بود که تعداد ۲۲۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده های بخش کمی با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس و مدل سازی معادلات ساختاری تجزیه وتحلیل شدند.یافته ها: بر اساس تحلیل داده ها، ۷ مضمون سازمان دهنده شامل استراتژی سازمان، شایسته خواهی (کشف/استعدادیابی)، ارزیابی و جذب منابع استعداد، استعدادگماری، استعدادپروری(توسعه یا استعدادافزایی)، مدیریت مسیر شغلی و بدرقه استعداد به همراه چهل و یک مضمون پایه شناسایی شدند.

کلیدواژه ها:

استعداد ، مدیریت استعداد ، شایسته سالاری ، رویکرد آمیخته