بررسی هرمنوتیک سیر زمان و مسئولیت اگزیستانس در راستای اصالت (بر اساس آرای مارتین هایدگر)

هدف پژوهش حاضر دست یابی به فهم سیر زمان، جایگاه و مفهوم اصالت و تبیین مسئولیت اگزیستانس، بر اساس آراء هایدگر در دو اثر مفهوم زمان و هستی و زمان است. در این تحقیق تلاش بر آن بوده تا با استفاده از روش تحلیل هرمنوتیک شلایرماخر، با درکی عینی و عاری از سوءفهم به دیدگاه هایدگر در این مبحث دست یابیم. شیوه کار در این تحلیل بر پایه چرخش تفسیر جزئی به کلی، و تفسیر کلی به جزئی متن بوده است؛ بدین معنا که تفاسیر جزئی بر پایه فهم کلی از متن و فهم کلی در سایه تفسیر جزئی از جملات متن، به دست آمده است. در تفاسیر هر جزء به ویژگی های دستوری و فنی (روان شناسانه مولف) توجه شده و فهم بر اساس آنها حاصل شده است. در مجموع، دو رویکرد استقرایی و قیاسی در حصول تفاسیر استفاده شده است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که هایدگر زمان را نوعی وجود خاص برای دازاین می داند؛ یعنی نوعی سازوکار پروامندانه، با بازگشت آینده سویانه به بودگی یا گذشته، که در پی آن است تا دازاین را به مکان مندی ویژه خود در هستی برساند. هستی دارای سازوکاری از تفرد و تضاد است که با یکپارچگی به هم می پیوندند. هستی، دازاین را وسیله ای برای تفردبخشی و معنابخشی به هستنده ها و خویش می بیند که ضمن وجودبخشی بدان، از آن وجود می گیرد. مسئولیت دازاین در شناخت جایگاه ویژه خود در طبیعت معنا می یابد که با وجود زمان مند، در نقطه اصالت می تواند به تفرد دیگری و خویشتن برسد و با هستن به سوی مرگ خود را به مرکز یکپارچگی وصل کند. چنین نقطه ای همان اصالتی است که در دازاین قابل تعریف است.

کلیدواژه ها:

هرمنوتیک ، سیر زمان ، اصالت ، مسئولیت اگزیستانس ، مارتین هایدگر