اثر بخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر ناگویی هیجانی در مادران دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی

هدف تحقیق حاضر بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر ناگویی هیجانی در مادران دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی بود. روش پژوهش تجربی طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل برابر بود. نمونه تحقیق شامل ۳۰ نفر از مادران دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی بود که بصورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. سپس از میان نمونه پژوهش بطور تصادفی ۱۵ مادر دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی در گروه آزمایش و ۱۵ مادر دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی در گروه کنترل گماشته شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (۲۰۰۰) بود. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره مانکوا و آنکوا استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد درمان تعهد و پذیرش باعث کاهش ناگویی هیجانی مادران دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد. در نتیجه میتوان گفت درمان تعهد و پذیرش روش موثری بر کاهش ناگویی هیجانی مادر دارای کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی است.