بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر کاهش تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی

تحقیق حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان تنظیم هیجان بر تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی انجام شد. روش تحقیق در این پژوهش، به صورت نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون –پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی شهر تبریز بودند که از میان آنها ، تعداد ۳۰ نفر به صورت هدفمند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و در دو گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تکانشگری بارات و همکاران (۲۰۰۴) بود. محتوای درمان تنظیم هیجان به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ایی برای گروه آزمایش اجرا شد و اعضای گروه کنترل در لیست انتظار قرار داده شدند. تجزیه و تحلیل فرضیه ها با استفاده از روش تحلیل کواریانس انجام گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که درمان تنظیم هیجان موجب کاهش تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بوده است (P≤۰/۰۱). در یک نتیجه گیری کلی میتوان گفت که درمان تنظیم هیجان بر تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی موثر بوده است

کلیدواژه ها:

اختلال نقص توجه و بیش فعالی ، تنظیم هیجان ، تکانشگری