اثربخشی رویکرد روان شناسی مثبت نگر بر تحمل پریشانی و احساس گرفتاری

پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی رویکرد روان شناسی مثبت نگر بر تحمل پریشانی و احساس گرفتاری زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش-آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به بیماری مالتیپل اسکلروزیس عضو انجمن ام اس اراک در سال ۱۴۰۱ بودند که با استفاده از روش نمونه-گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر انتخاب شدند و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگزین گردیدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه تحمل پریشانی هیجانی (DTS) و مقیاس احساس گرفتاری گیلبرت و آلان (۱۹۸۸) بود. مداخله مثبت نگر براساس طرح سلیگمن و همکاران (۲۰۰۶) در طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای(هفته ای یکبار) برگزار شد. گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد.تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس انجام شد. نتایج نشان داد رویکرد روان شناسی مثبت گرا بر تحمل پریشانی و احساس گرفتاری اثر بخش است . با توجه به نتایج پژوهش ،رویکرد روان شناسی مثبت نگر باعث بهبود تحمل پریشانی و همچنین کاهش احساس گرفتاری در زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس شده است، لذا پیشنهاد می شود از این رویکرد در مراکز ارایه خدمات روان شناختی به افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس استفاده شود.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت نگر ، تحمل پریشانی ، احساس گرفتاری ، مالتیپل اسکلروزیس