چگونگی کاربرد عناصر بنیادین روایت در تاریخ بیهقی بر پایه نظریه روایت شناسی شناختی دیوید هرمن

چگونگی کاربرد عناصر بنیادین روایت در تحلیل داستان های تاریخ بیهقی و دلیل ضرورت و چرایی آن، افق های تازه ای است که هم اکنون در بحث روایت شناسی در ارتباط با حوزه های مختلف علوم مطرح شده و روایت را به مفهومی فرافرهنگی، فراکشوری و فراملیتی تبدیل کرده است. روایت شناسان به این نتیجه رسیدند که روایت را باید از درون روایت و بنیان های سازنده آن واکاوی کرد. این پژوهش به روش کتابخانه ای و استقرایی صورت پذیرفته است و با توجه به تحولات چشم گیر روایت شناسی و ماهیت میان رشته ای آن دیگر نمی توان جهان داستان را از منظرکانون های محدود یک رشته یا یک نظریه نگریست. یک روایت برای شکل گیری رویکرد خویش نیاز به بافت یا زمینه، موقعیت و درک خواننده از زمان دارد و چگونگی ساختن جهانی خیالی یا واقع نما در برهم زدن روایت، تاثیر روایت بر ذهن اشخاص حقیقی یا خیالی را رقم می زند که بر پایه چهارعنصر: واقع شدگی، توالی رویدادها، جهان پردازی و هم بوم پنداری استوار است. به کار بستن نظریه ها و نقدها در آثار گرانسنگی چون تاریخ بیهقی؛ به ویژه کاربست عناصر بنیادین روایت، راه گشایی برای شکل گیری نظریه های جدید در این حوزه خواهد بود.

کلیدواژه ها:

عناصر بنیادین ، روایت شناسی ، دیوید هرمن ، تاریخ بیهقی