مطالعات فرهنگی، مطالعه ای میان رشته ای و رویکردی پسامدرن در واکاوی و نقد نثرهای کلاسیک فارسی

مطالعات فرهنگی»، رویکردی پسامدرن به مقوله فرهنگ و رویکردی فرهنگی به پسامدرن و در حوزه مطالعات میان رشته ای است که به فرایندهای فرهنگی و مقوله فرهنگ به مثابه نوعی متن می نگرد و ترکیبی است از جامعه شناسی مطالعات و نظریه های ادبی، نظریه های فرهنگ شناسی، مطالعات رسانه عمومی، انسان شناسی فرهنگی، موسیقی، ادبیات عامیانه و خرده فرهنگ ها. در این گونه مطالعات، فیلم، عکس، مد، جامعه، تاریخ، زندگی و ادبیات، متن به شمارمی روند. واژه کلیدی در مطالعات فرهنگی، «فرهنگ» است که نظریه پردازان حوزه مطالعات فرهنگی برخلاف تعریف رایج فرهنگ که عمدتا به معنای مجموعه آیین ها، باورها و رفتارهای مردم دریک جامعه و یا گروه ها و نهادهای اجتماعی معین است، فرهنگ را مجموعه معانی مورد اجماع درهرجامعه می دانند. به این ترتیب، متن را می توان به هر نوع نظام نشانگانی تعمیم داد که در آن، با دال و مدلول روبروییم و همگی دارای معانی و دلالت های فرهنگی هستند. درست است که مطالعات فرهنگی، رویکردی پسامدرن به مقوله فرهنگ است، اما آن را می توان در نقد و تحلیل نثرهای کلاسیک فارسی تاریخی- ادبی مانند تاریخ بیهقی، تاریخ جهانگشای ادبی، نفثه المصدور و تاریخ وصاف، نثرهای فلسفی- ادبی مانند زادالمسافرین، وجه دین و خوان الاخوان، نثرهای اخلاقی- ادبی مانند اخلاق ناصری، اخلاق محتشمی، نثرهای پزشکی- ادبی مانند هدایه المتعلمین فی الطب و الابنیه عن حقایق الادویه و نثرهایی از این دست، به کاربرد؛ چرا که نثر های کلاسیک ادب فارسی، بیش از شعر فارسی، دربردارنده نظام نشانگانی و دلالت های فرهنگی است و به سبب خاصیت آیینگی آن، فرایندهای فرهنگی و جریان شناسی فرهنگی جامعه ایرانی را به مراتب شفاف تر از شعر فارسی بازمی تاباند.

کلیدواژه ها:

مطالعات فرهنگی ، نثر کلاسیک فارسی ، مطالعات میان رشته ای ، فرهنگ