بررسی توسعه پایدار شهری با رویکرد مشارکت مردمی (مطالعه موردی: منطقه هفت شهر تهران)

در مفاهیم و ادبیات توسعه، توسعه پایدار مولفه ای جدید بوده که اخیرا مطرح گردیده و از ملزومات اصلی و پایه ای در فرایند توسعه پایدار، توجه به ویژگی های منطقه ای با استفاده از مجموعه ای از شاخص های اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی است. توسعه پایدار، هم به حفظ محیط زیست و هم به حفظ ساختارهای اجتماعی و اقتصادی شهر و منطقه کمک می کند. با بررسی تحولات و سیر تکاملی جوامع بشری دیده شده که پیشرفت و توسعه پایدار زمانی امکان پذیر می گردد که افراد در جریان زندگی خود با یکدیگر مشارکت و همکاری داشته اند. در جوامع امروزی نیز مشارکت مردمی به عنوان کلید توسعه مطرح شده که با گسترش گروه های انسانی، مشارکت در توسعه پایدار متبلور می شود. بسط و گسترش نقش مردم در فرایند توسعه پایدار منطقه ای، یکی از موضوعات مهم و ضروری است که باید به آن توجه ویژه شود. توسعه پایدار مفهومی است که در آن تامین بی وقفه و مستمر نیازها و در پی آن رضایت مندی افراد همراه با افزایش کیفیت زندگی آنان در اولویت و مدنظر قرار می گیرد، از اینرو لازم است توسعه پایدار برپایه زمینه سازی مشارکت همگانی و توجه به وضع جامعه، بنا گردد. تحقیق حاضر، از نظر روش شناسی، توصیفی - تحلیلی و هدف کاربردی، روش جمع آوری اطلاعات بر مبنای کتابخانه ای، اسنادی و روش نمونه گیری پیمایشی و پرسشنامه ای می باشد. منطقه هفت شهر تهران دارای ۵ ناحیه شهرداری و دارای ۱۴ محله و جمعیت حدودی ۳۱۵.۰۰۰ نفر میباشد که برای جامعه نمونه از فرمول کوکران بهره گرفته شده است و سپس با کمک Ahp درخت واره سلسله مراتبی تشکیل و در انتها با کمک نرم افزار Expert Choice وزن دهی و نتیجه گیری کردیم. در پژوهش حاضر، به بررسی معیارهای مشارکت و رفاه اجتماعی و زیر معیارهای وابسته پرداخته و با واکاوی آن ها در وضعیت فعلی منطقه هفت شهر تهران و آنالیز نتایج حاصل، تمایل و انگیزه افراد جامعه برای مشارکت های مردمی با نهادهای دولتی و سازمان ها در جهت ارتقاء سطح امید به زندگی و بهبود شرایط عمومی به طور کلی، مشارکت و رفاه اجتماعی بسیار زیاد بوده و به این نتیجه رسیدیم که مشارکت های مردمی نقش بسزایی در رسیدن به توسعه پایدار منطقه هفت شهر تهران دارد.

کلیدواژه ها:

مشارکت ، توسعه پایدار ، شهر تهران ، منطقه هفت