ارزیابی ریسک فردی تروریسم

من تلاش می کنم چالش های مفهومی و روش شناختی محوری را شناسایی کنم که اگر قرار است ارزیابی خطر تروریسم به همان پیشرفتی برسد که در سال های اخیر ارزیابی خطر سایر اشکال خشونت را متمایز کرده است، باید بر آنها غلبه کرد. چهار نتیجه گیری اصلی ارائه شده است. اولا، وضوح از ابتدا در مورد اینکه چه چیزی در مجموع خطر تروریسم یا انواع خاص تروریسم، یا مراحل خاص در فرآیند تبدیل شدن به یک تروریست یا نقش های خاص در فعالیت های تروریستی ارزیابی می شود، پیش نیاز پیشرفت است. دوم، یک رویکرد فعلی برای ارزیابی خطر خشونت رایج تر (مثلا حمله) - رویکردی که به عنوان قضاوت حرفه ای ساختار یافته شناخته می شود - ممکن است برای ارزیابی خطر تروریسم اعمال شود. با این حال، با توجه به اینکه بسیاری از عوامل خطر شناخته شده برای خشونت مشترک در واقع عوامل خطر برای تروریسم خشونت آمیز نیستند، محتوای اساسی هر ابزار برای ارزیابی خطر تروریسم با محتوای اساسی اسناد فعلی که به خشونت رایج می پردازد بسیار متفاوت خواهد بود. سوم، از آنجایی که شواهد کمی وجود دارد که از اعتبار غیر پیش پا افتاده هر عامل خطر فردی برای تروریسم حمایت کند، بالاترین اولویت برای تحقیق باید شناسایی عوامل خطر قوی فردی باشد. نامزدهای امیدوارکننده شامل ایدئولوژی ها، وابستگی ها، نارضایتی ها و احساسات «اخلاقی» هستند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ریسک ، عوامل خطر ، تروریسم ، اعتبارسنجی ، خشونت