اثر استرس شغلی و رضایت شغلی بر بهزیستی کارکنان با نقش میانجی کیفیت زندگی کاری

استرس نوعی فرسودگی جسمی و یا روانشناختی است که بر اثر مشکلات واقعی و یا خیالی بوجود می آید. استرس باعث به هم خوردن تعادل رواشناختی شده و پیامدهای مختلفی دارد. پیامدهای استرس شغلی منجر به نارضایتی شغلی و رهاکردن حرفه و تخصص است. از طرفی، مدیران باید درباره رضایت یا عدم رضایت کارکنان حساسیت داشته باشند زیرا باور بر این است که کارکنانی که از کار خود رضایت دارند، در مقایسه با آنان که احساس رضایت نمی کنند، بازدهی یا تولید بیشتری دارند. شغل فرد ایجاب می کند که او با همکاران، سرپرستان و روسا رابطه ای متقابل داشته باشد، مقررات و سیاست های سازمان را رعایت و اجرا کند. کیفیت زندگی کاری هم به عنوان یکی از رویکردهای بهبود عملکرد و از جمله عناصر مهم و کلیدی "فرهنگ تعالی" به شمار می رود، رویکردی که موجب همسویی کارکنان و سازمان میشود. اهمیت بهزیستی کارکنان نیز در رابطه آن با عملکرد نهفته است زیرا که یک مولفه مهم سازمان های سالم است. سازمان های سالم با توانایی شان در بهینه سازی اهداف بهزیستی کارکنان و همچنین بهره وری و اهداف سودآوری خود تعریف می شوند. هدف از این تحقیق تبیین رابطه بین استرس شغلی و رضایت شغلی بر بهزیستی کارکنان با نقش میانجی کیفیت زندگی کاری است. روش این پژوهش توصیفی-تحلیلی، براساس هدف کاربردی و بر اساس ابزار جمعآوری اطلاعات آن کتابخانه ای محسوب می شود. بطور کلی در بررسی نتایج بین عوامل مختلف مشاهده میشود که بین استرس با رضایت از کار، رضایت از مسئول و رضایت از حقوق و مزایا ارتباط معنیدار وجود داشته است. نتایج تحقیقات مختلف نشان دادند، استرس شغلی و رضایت شغلی رابطه بالایی با کیفیت زندگی کاری و بهزیستی کارکنان دارد. استرس شغلی بالا باعث کاهش بهزیستی کارکنان و کاهش کیفیت زندگی کاری شده و از طرفی رضایت شغلی بالا باعث افزایش کیفیت زندگی کاری و افزایش بهزیستی کارکنان می شود.

کلیدواژه ها:

استرس شغلی ، رضایت شغلی ، بهزیستی کارکنان ، کیفیت زندگی کاری