بررسی منش مولوی در مجلس اول از مجالس سبعه (بر پایه آرای اریک فروم)

یکی از اساسی ترین مباحث روانشناسی »منش « یا »شخصیت « است که در مطالعات میانرشته ای تحت عنوان روانشناسی ادبیات مورد بررسی قرار می گیرد. »مجالس سبعه « (هفت خطابه ) از آثار منثور مولوی و نوعی سخنرانی مکتوب با لحنی گفتاری و خطابی است که احتمالا پیش از دیدار با شمس گردآوری شدهاست . هدف این مقاله بررسی تطبیق یا عدم تطبیق مجلس اول از مجالس سبعه با تقسیم بندی انواع منش اریک فروم است . منش از نظر اریک فروم زیربنای رفتار انسان را شکل می دهد. روش این نوشتار کیفی - توصیفی است . نتیجه این پژوهش بیانگر آن است که در مجلس اول از مجالس سبعه ، جهت گیری های مثبت (هستی گرا و زنده-گرا) شخصیت مولانا بیش از جهت گیری های منفی (گیرنده) بروز داده شده است . شاخصه های عشق ورزیدن، توصیف خود براساس آنچه هستند نه بر حسب آنچه دارند، احساس ارزشمندی از درون نه مقایسه با دیگران، عدم رقابت جویی ، همکاری با دیگران، تقسیم کردن با دیگران به جای تلاش برای جلو افتادن از آنها، باز داشتن دیگران از بدی ، فراخواندن آنان به نیکی از منش هستی گرا و شاخصه های عاشق زندگی و رشدکردن و آفریدن و ساختن ، تاثیرگذاری با عشق و منطق و الگو بودن، علاقه -مند به رشد خود و دیگران، از منش زندهگرا بسامد بیشتری از شاخصه های تیپ های دیگر دارند.

کلیدواژه ها:

مولوی ، مجالس سبعه ، منش ، زندهگرا ، هستی گرا ، اریک فروم