اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو

مقدمه: ماهیت مزمن، درمان­های خسته کننده و عوارض ناتوان ساز و تهدیدکننده دیابت ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی، امید به زندگی و اضطراب مرگ فرد مبتلا را تحت تاثیر قرار می دهد، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر، نیمه تجربی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل به همراه دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل تمامی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو دارای فوت نزدیکان که به بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی میلاد در شش ماه دوم سال ۱۴۰۱ مراجعه کرده بودند، از افراد واجد شرایط ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده (روش برداشتن گوی زوج و یا فرد داخل جعبه) در دو گروه (۱۵ نفر آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) جای داده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش نامه های امید به زندگی اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و اضطراب مرگ تمپلر و راف (۱۹۷۱) بودند. گروه مداخله در هشت جلسه حضوری ۹۰ دقیقه ای در مدت دو ماه به صورت گروهی تحت مداخله قرار گرفت و گروه کنترل مداخله معمولی را دریافت نمود. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ و آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر بین گروهی با رعایت پیش فرض های آماری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین میانگین نمرات امید به زندگی و اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو در مراحل پس آزمون و پیگیری در مقایسه با مرحله پیش آزمون، تفاوت وجود داشت و این نتایج تا مرحله پیگیری پایدار مانده بود (۰۱/۰>P)؛ بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب بهبود امید به زندگی و کاهش اضطراب مرگ بیماران مبتلابه دیابت نوع دو شد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، درمانگران و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درمانی سلامت می توانند از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به عنوان یک روش درمانی تاثیرگذار در بهبود سلامت و وضعیت روانشناختی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

Acceptance and commitment ، Life expectancy ، Death anxiety ، Type ۲ diabetes ، پذیرش و تعهد ، امید به زندگی ، اضطراب مرگ ، دیابت نوع دو.