اثربخشی درمان مبتنی برپذیرش و تعهد(ACT)بر تاب آوری بیماران دیابتی نوع ۲

مقدمه: دیابت نوع ۲ یکی از علل عمده مرگ و میر بشمار می رود. مشکلاتی چون تاب آوری یکی از شایعترین مشکلات روانشناختی در این بیماران است که بروز آن می تواند پیش آگهی بیماری را تحت تاثیر قرار دهد.پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر تاب آوری بیماران دیابتی نوع ۲ صورت پذیرفت. روش کار: این مطالعه به روش شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل در سال ۱۴۰۳ انجام شد. در این پژوهش ۱۸ نفر حضور داشتند که با تشخیص مشکلاتی در تاب آوری با روش نمونه گیری هدفمند و داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه آزمایشی و گروه کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۱ ساعته درمان پذیرش و تعهد قرار گرفتند. هر دو گروه، پیش و پس از درمان، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون ( ۲۰۰۳ ) را تکمیل کردند. اطلاعات جمع آوری شده با تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان ACT نسبت به گروه کنترل اختلاف معنی داری داشته (p<۰/۰۰۱). یعنی در افزایش تاب آوری موثر واقع شده است. نتیجه گیری: در بیماران دیابتی نوع ۲ که مجبور به استفاده از دارو برای کنترل بیماری خود هستند، درمان مبتنی برپذیرش و تعهد می تواند روش مناسبی برای تاب آوری باشد.