اثربخشی رفتاردرمانی شناختی (CBT) بر سطح افسردگی و اضطراب زنان مطلقه

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی رفتاردرمانی شناختی (CBT) بر سطح افسردگی و اضطراب زنان مطلقه می باشد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه های آزمایش و کنترل انجام گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل ۵۰ نفر از زنان مطلقه مراجعه کننده به چند مرکز مشاوره بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه آماری پژوهش ما را تشکیل دادند. این ۳۰ نفر به طور کاملا تصادفی در ۲ گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، رفتاردرمانی شناختی را دریافت کرد و گروه کنترل مورد مداخله قرار نگرفت. ابزارهای پژوهش شامل، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS-۲۱) و جلسات رفتاردرمانی شناختی است که برای گروه آزمایش ۹ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت رفتاردرمانی شناختی قرار گرفتند و در گروه کنترل مداخله ای صورت نگرفت. داده های جمع آوری شده در دو بخش توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در قسمت توصیفی به توصیف متغیرها با استفاده از فراوانی (درصد فراوانی) و جداول توزیع فراوانی پرداخته شد. در بخش استنباطی به آزمون فرضیه های تحقیق از طریق آزمون کوواریانس ها پرداخته شد و درنهایت داده ها توسط نرم افزار آماری ۲۲-SPSS مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که رفتاردرمانی شناختی تاثیر ۲۳ درصدی بر افسردگی و ۱۷ درصدی بر اضطراب داشته است. نتایج نشان داد که رفتاردرمانی شناختی موجب کاهش افسردگی و اضطراب در زنان مطلقه شد.

کلیدواژه ها:

رفتاردرمانی شناختی ، CBT ، افسردگی ، اضطراب ، زنان مطلقه.