استفاده از گیاهان دارویی در احداث باغ و فضای سبز مناطق خشک

در ادوار گذشته در کنار توجه به تفرج روح و زیبایی ، جنبه دارویی و اقتصادی کشت گیاهان در فضای سبز و باغها مدنظر بوده و در همه آنها از باغ معلق بابل مربوط به سالهای قبل از میلاد مسیح تا پردیسهای ایرانی مربوط به قرن پنجم میلادی ضمن رعایت جنبه های زینتی و هنری گیاهان کاشته شده، مصارف خوراکی ، دارویی ، صنعتی ، دفع آفات و مانند آن مورد توجه جدی بوده است و در چار چوب سنت و اصول، هیچ چیز بی مورد و یا تنها برای زیبایی وجود نداشته بلکه آنچه مفید و لازم بوده زیبا عرضه شده است . در این بررسی ضمن مرور منابع قدیمی مربوط به احداث باغ در مناطق شور و خشک گزارشی از تحقیقات انجام شده توسط نگارنده و همکاران با موضوع گیاهان دارویی متحمل به خشکی و شوری در دهه اخیر ارایه شده است . بر اساس نتایج حاصل ، از جمله گیاهان دارویی که در احداث باغهای عمومی در ایران مورد استفاده قرار گرفته اند اقاقیا، بیدمشک ، خرزهره، زوفا، سنجد تلخ ، ریش بز، بابونه ، گل انگشتانه ، زرشک ، ختمی ، گل ساعتی ، گل سرخ، گاوزبان، همیشه بهار، گلرنگ و زعفران و مانند آنها بوده است . و گیاهانی مانند مرزه خوزستانی ، مرزه رشینگری، مرزه بختیاری، کاکوتی چند ساله ، برازمبل ، درختچه مسواک و زرشک قابلیت استفاده در فضای سبز مناطق خشک را دارا هستند و در نهضت کاشت یک میلیارد نهال می توانند جایگاه ویژه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

گونه های بومی ، گیاهان دارویی ، خشکی ، شوری