بررسی اجمالی مسئله حاشیه نشینی و تاثیرات مرتبط آن با توسعه پایدار زیست محیطی شهری (مطالعه موردی شهر مشهد)

توسعه شهری شاید در ظاهر نوید بخش بهبود فضای کسب و کار و رشد اقتصادی اجتماعی را برای حوزه های مختلف کاری داشته باشد، اما چالش افزایش نرخ حاشیه نشینی را نیز در بردارد. مردمانی که برای بهبود وضعیت معیشت زندگی خود از شهرهای کوچک و روستاهای محل سکونت خود مهاجرت کرده تا خود را به شهرهای در حال توسعه برسانند. باتوجه به تفاوت چشمگیر سکونت و زندگی در شهرهای توسعه یافته با شهرهای کوچک و روستاها شاهد این امر هستیم که این گروه از مهاجران برای مدیریت هزینه و شروع زندگی خود به اجبار به حاشیه نشینی روی می آورند. همین امر سبب افزایش حاشیه نشینی در شهرهای توسعه یافته نسبت به شهرهای کوچک تر می باشد. حاشیه نشینی یک معضل کلان شهری می باشد که نشان دهند ضعف در ساختار اجتماعی و اقتصادی است. برای جلوگیری از تاثیرات سوء این پدیده علاوه بر تلاش در جهت اصلاح این ساختارها باید راهکارهایی جهت جلوگیری از گسترش بیدرنگ آن نمود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش توصیفی – تحلیلی هدف این پژوهش بررسی اجمالی مسئله حاشیه نشینی و تاثیرات مرتبط آن با توسعه پایدار زیست محیطی شهری می باشد. جامعه آماری پژوهش شهروندان شهر مشهد بوده اند و تعداد نمونه ۱۰۰ بوده اند. برای تجزیه و تحلیل داده های حاصل از پرسشنامه، از نرم افزارspss استفاده شده است. آزمون کولموگروف اسمیرنوف غیرنرمال بودن داده ها را نشان داد که در نهایت برای بررسی فرضیات پژوهش از آزمون ناپارامتریک کای اسکوئر استفاده شده است. نتایج آزمون کای اسکوئر نشان داد که حاشیه نشینی با سطح اطمینان ۹۵% و تاثیر مثبت و معناداری بر ابعاد توسعه پایدار زیست محیطی دارد.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، توسعه پایدار ، محیط زیست