شناسایی تئوری شهر هوشمند و تاثیر آن بر زندگی شهری

رشد هوشمند به عنوان رویکردی نوین که به منظور شکل دهی فرم پایدار در مناطق مختلف مطرح شده است، پیشنهادهایی برای پایداری مناطق مختلف مطرح کرده است. اصطلاح رشد هوشمند اولین بار از سوی پریس ان. گلندنینگ فرماندار ایالت مریلند(بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳) به کار برده شد و پس از آن در رویکردهای برنامه ریزی عمومیت یافت(سیف الدینی و شورچه، ۱۳۹۳). گفته می شود که پایه های این نظریه در کشورهای کانادا و آمریکا، عکس العملی به تحولات آغازشده از اوایل دهه ۱۹۶۰ بوده است(Aaboud et al., ۲۰۱۹). که از سه اصل اساسی: ۱. تراکم و فشردگی(محدودکردن گسترش افقی شهر)؛ ۲. کاربری های مختلط(ترکیبی) با انواع مختلفی از گزینه های مسکن؛ ۳. اجرای شیوه های مختلف حمل ونقل با گرایش به حمل ونقل عمومی و شهر پیاده مدار و مناسب برای دوچرخه سواری حمایت می کند(Chen et al., ۲۰۲۰). با توجه به افزایش جمعیت علت اولیه گسترش سریع شهرها محسوب می شود، لیکن پراکندگی نامعقول آن اثرات نامطلوبی بر محیط طبیعی و فرهنگی جوامع می گذارد. تلاش های زیادی برای برطرف ساختن اثرات منفی گسترش پراکنده شهرها به عمل آمده که عمده ترین آنها راهبرد رشد هوشمند به عنوان یکی از راهکارهای مقابله با پراکندگی توسعه شهری است که در واقع رشد هوشمند جایگزینی برای پراکندگی محسوب می شود. حامی طرح فضای مشترک عبور انسان و ماشین هردو بطور متعادل است.

کلیدواژه ها:

شهرهوشمند ، رشد هوشمند ، شهر الکترونیک