بررسی جایگاه عرف در استنباط فقهی

عرف، به مجموعه عادات، رفتارها و باورهایی گفته می شود که صرفنظر از درستی یا نادرستی آنها از سوی افراد یک جامعه پذیرفته می شود .بشر بدوی برای هزاران سال در نبود قوانین مدون، روابط سیاسی و اجتماعی خود را با نگاهی عرفی تنظیم می نمود. نخستین پیشرفت اجتماعی و سنگ بنای تمدن امروزین را می بایست به کاربردن قوانین مدون به جای سلیقه های شخصی ، اجتماعی و عرفی در روابط میان آدمیان دانست .در این مقاله سعی شده است تا جایگاه عرف در استنباط فقهی بررسی شود به خاطر اینکه در بسیاری از مساله های شرعی به عرف توجه ویژه ای شده است ،و یکی از بحث هایی است که در اصول فقه مورد اهمیت می باشد. عرف با عادت هم تفاوت دارد که بعضی آنها را یک موضوع دانسته اند که باید مشخص شود که با هم فرق دارند.