آوای عشق در دو اثر «سوانح» و «عبهرالعاشقین» مقایسه و بررسی برجسته سازیهای زبانی دو اثر

از جمله رویکردهای عرفا از ابتدای تالیفات عرفانی و از زمان آمیزش فلسفه با عرفان، عشق است که در هر دو شکل زمینی و آسمانی آن در آثار عرفانی بازتاب یافته است. از اولین کتب مستقل در این زمینه که آثار پس از خود را جهت دادهاند، «سوانح» احمد غزالی و «عبهرالعاشقین» روزبهان بقلی است. اگرچه این دو اثر بر  محور یک موضوع و در یک عصر به نگارش درآمدهاند، در حوزه زبانی بسیار از هم متمایزند. در این مقاله میزان و کیفیت کاربرد دو گونه برجستهسازی در «سوانح» و «عبهرالعاشقین» بررسی می شود تا بتوان دریافت که هر یک از چه قالبی برای بیان مفاهیم عرفانی خود بهره جسته و این قالب چه اندازه در انتقال مضامین موثر بوده است.تفاوت در معنی و پیام سبب شده است یکی از آثار به آرایش زبان بیشتر متمایل شود و دیگری معنا را در مرکز توجه مخاطب قرار دهد.

کلیدواژه ها:

سوانح ، عبهرالعاشقین ، احمد غزالی ، روزبهان بقلی ، برجستهسازی ، قاعدهکاهی ، قاعدهافزایی