سنجش و ارزیابی تاب آوری کالبدی شهر مریوان در برابر زلزله با استفاده از مدل ترکیبی فازی (Fuzzy) و فرآیند تحلیل شبکه ای (ANP) ( نمونه موردی : شهر مریوان)

وقوع رخدادهای طبیعی به ویژه زلزله در شهرها آسیب های جبران ناپذیری را به دنبال دارد. به طوری که برنامه ریزی برای مقابله با این چالش گذار از مدیریت بحران به تاب آوری را تجویز می کند. ازاین رو هدف از این پژوهش سنجش و ارزیابی نقاط آسیب پذیر شهر مریوان در برابر زلزله با استفاده از روش تحقیق توصیفی – تحلیلی می باشد که برای تحلیل داده ها از مدل فازی (Fuzzy) در نرم افزار ArcGIS و مدل فرایند تحلیل شبکه (ANP) در نرم افزار Super Decision استفاده شده است.نتایج پژوهش نشان می دهد ۱۷۰ هکتار از بخش های شمالی شهر (۱۴ درصد از کل مساحت شهر) شامل محلات شماره ۴،۳،۱۴،۱۵،۱۶،۱۷ به دلیل شیب زیاد ، ریزدانگی بافت و عمر بالای ابنیه و ۱۲۱ هکتار از بخش های شرقی شهر (۱۰ درصد از کل مساحت شهر) شامل محلات شماره ۲۴،۲۵،۲۶،۲۷به دلیل فاصله از مراکز خدماتی و عدم تامین دسترسی مناسب به این خدمات و نزدیکی به گسل، در کنار ۱۸۱ هکتار از بافت مرکزی (۱۶ درصد از مساحت کل شهر) شامل محلات شماره ۱،۲،۱۲،۱۳،۲۲ با توجه به ریزدانگی و کیفیت پایین کالبدی ابنیه آن تاب آوری متوسط رو به پایینی در برابر زلزله داشته و در صورت وقوع آن به شدت آسیب پذیر خواهد بود. با توجه به نتایج به دست آمده می توان نتیجه گرفت وضعیت شاخص های کالبدی تاب آوری در سکونت گاه های خودانگیخته و بافت های ناکارآمد شمالی و مرکزی شهری ازلحاظ شاخص های کالبدی با ۳۹/۰ درصد و بخش های شرقی شهر شامل بافت های جدید شکل گرفته بدون برنامه ازلحاظ شاخص های فاصله و دسترسی به خدمات با ۲۵/۰ درصد به مراتب از سایر نقاط شهر تاب آوری پایین تری را در برابر زلزله دارند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری کالبدی ، زلزله ، مدل ANP ، مدل Fuzzy ، مریوان