اثر هشت هفته تمرین هوازی بر اینترلوکین ۱۰ در بافت مغز موش های صحرایی مبتلا به پارکینسون

هدف: از این مطالعه بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی بر سطح اینترلوکین IL-۱۰) ۱۰) در بافت مغز موش های صحرایی مبتلا به پارکینسون بود.روش شناسی: در این پژوهش، ۴۰ موش صحرایی نر بالغ به صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه کنترل، گروه پارکینسون، گروه پارکینسون + تمرین هوازی و گروه تمرین هوازی. پارکینسون با تزریق -۶ هیدروکسیدوپامین (OHDA-۶) در ناحیه جسم سیاه مغز القا شد. گروه های تمرین هوازی و پارکینسون + تمرین هوازی به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته به تمرین هوازی با شدت متوسط پرداختند. پس از پایان دوره تمرین، موش ها قربانی شده و بافت مغزی آنها جهت اندازه گیری سطح IL-۱۰ با استفاده از کیت الایزا جمع آوری شد. نتایج: نتایج نشان داد که سطح IL-۱۰ در گروه پارکینسون نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کاهش یافته است (P<۰.۰۵). در مقابل، گروه پارکینسون + تمرین هوازی افزایش معناداری در سطح IL-۱۰ نسبت به گروه پارکینسون نشان دادند (P<۰.۰۵).نتیجه گیری: این نتایج نشان میدهد که تمرین هوازی میتواند بهبود قابل توجهی در وضعیت التهابی مغز و افزایش سطح سیتوکین ضد التهابی IL-۱۰ در موش های صحرایی مبتلا به پارکینسون ایجاد کند. یافته های این مطالعه نشان دهنده نقش مهم تمرینات هوازی در مدیریت التهاب مغزی و پتانسیل آن به عنوان یک استراتژی درمانی مکمل برای بیماران مبتلا به پارکینسون است.

کلیدواژه ها:

تمرین هوازی ، اینترلوکین ۱۰ (IL-۱۰) ، پارکینسون