سبب شناسی اختلال موکنی در دوقلوهای همسان و غیر همسان (ارائه مدل یکپارچه ژنتیکی، محیطی و رفتاری)

اختلال موکنی یک تظاهر روانپزشکی بالینی است که شامل ریزش موی قابل توجه در اراتباط با رفتار مکرر کشیدن مو است و علت آن هنوز ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی نقش عوامل ژنتیکی و محیطی و رفتاری در سبب¬شناسی اختلال موکنی و نحوه¬ی ارتباط آن با دیدگاه¬های سبب شناسی معاصر بود. این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی همبستگی و طرح دوقلویی بود. نمونه شامل ۶۷۶ دوقلو شامل(۴۷۴ همسان و ۲۰۴ ناهمسان) بود که به¬صورت تصادفی از انجمن¬ دوقلوهای ایران در سال ۱۳۹۸ انتخاب شدند. مقیاس موکنی بیمارستان عمومی ماساچوست(MGH-HPS؛ Keuthen, O'Sullivan, Ricciardi, Shera, Savage et al, ۱۹۹۵) و پرسشنامه خودگزارشی همسانی(Reed, Plassman, Tanner, Dick, Rinehart et al, ۲۰۰۵) به¬عنوان ابزار¬های پژوهش استفاده شدند. از تحلیل تک-متغیره دوقلویی جهت برآورد واریانس وراثت، محیط مشترک و محیط غیر¬مشترک در اختلال مذکور استفاده شد. داده های پژوهش توسط نرم¬افزارهای SPSS۲۶, STATA۱۷ وM-plus۸.۳.۲ تحلیل شدند. نتایج تحلیل تک متغیره دوقلویی نشان داد عوامل ژنتیکی به ترتیب ۶۴% از سبب شناسی موکنی را تبیین می کند. بهترین مدل برازش شده برای اختلال موکنی مدل DE بود با توجه به نتایج ضرایب همبستگی دو گروه، میزان همبستگی اختلال موکنی در گروه همسان معادل ۶۱/۰ و گروه ناهمسان معادل ۳۱/۰ بود. می¬توان نتیجه گرفت¬که فنوتیپ موکنی در نتیجه یک پلی¬ژنیک ایجاد می¬شود که بر خلاف اثر افزایشی حد واسط نداشته و در نتیجه تعامل ژن با ژن یا در نتیجه یک ژن غالب بوجود می¬آید.

کلیدواژه ها:

دوقلو های همسان ، دوقلوهای غیرهمسان ، اختلال وسواسی جبری ، اختلال موکنی ، محیطی و رفتاری.