واکاوی نوآوری علامه طباطبایی (ره) در بهره وری از «سیاق» جهت تبیین مفاد قصری آیات

اسلوب «قصر» یکی از ابواب پرکاربرد در «علم معانی» و مورد استفاده در متون تفسیری است. مقصود از این شیوه مهم تفهیمی عبارت است از: «تخصیص یک شیء به شیء دیگر با استفاده از طرق مخصوص». غالب دانشوران بلاغی، از اموری همچون: «نفی و استثناء»، «انما»، «عطف به لا، بل، و لکن» و «تقدیم آنچه که جایگاهش در اصل، موخر است» به عنوان «عوامل قصر» یاد می کنند؛ مقاله که به روش توصیفی تحلیلی تدوین یافت، در پی پاسخ به این پرسش است که نوآوری علامه طباطبایی در بهره وری از «اسالیب قصر» در تفسیر المیزان چگونه است؟ برایند تحقیق پیش روی این است: علامه، ضمن توجه به عوامل مشهور «قصر» و باور به تاثیر گذاری آنها در تفسیر آیات، در بخشهای مختلفی، از عنصر «سیاق» نیز در این راستا بهره جسته؛ شیوه ای که در بین دانشوران بلاغی و مفسران پیشین مطرح نبوده است؛ آن مرحوم با بهره وری از «سیاق»، فراز «اعبدوا الله» (که عاری از عوامل رایج «قصر» است) را همسنگ با تعابیر قصری دانسته است؛ بی تردید، با الگوگیری از این شیوه، می توان، تمام یا غالب آیات آراسته به انتساب صفت یا فعل به خداوند را مفید «قصر» دانست؛ حتی اگر آمیخته به اسلوب قصری رایج نباشند.

کلیدواژه ها:

اسالیب قصر ، نوآوری علامه در قصر ، سیاق های قصری ، نقش سیاق در قصر